O sonu olmayan yemyeşil aşk bahçesinde Gamdan, neşeden başka ne de çok meyve var Aşıklık bu iki halden de üstündür Baharsız, güzsüz yemyeşildir, teru tazedir. ...
Seni İstanbul sanmıştım Onun gibi kalbi kırık Denizler girmiş sevdiklerinin arasına Üzgün biri, canı yanmış biri Seni İstanbul sanmıştım Yağmurun altında kısılı kalmış Ne gidebilir ne kaçabilir herhangi bir yere Umutsuz.. Oysa İstanbul...
ELLERIN BELIMI SARDI BASIMI BOYNUNA YASLAYIP DERIN DERIN KOKUNU CEKTIM ICIME ONCE NEFESINI HISSETTIM SACLARIMDA SONRA DUDAKLARINI.. KOLLARINLA DAHA DA SIKTIN BENI, SICAKLIGININ YOGUNLUGU BASIMU DONDURDU KALBININ BENIMKIYLE ES ZAMANNLI...
Umutsuzluk insana cesaret verir; hiç birşeyden korkmuyorum.. Ve nefret aşka şöyle dedi: "Kiminle dans ettiğini bilmiyorsun!" Kısacık bir ömre ve akılsız bir başa sahip...
Yalan değil; çok yaktın canımıSana dair ne varsa yok olana dek yandımAma olsun, küllerinden doğan tek şey nefretimdir benimHer canımı yaktığın sefer gibi, yine ben...
Bu güne dek kalbim hiç kırılmadıŞimdiye dek kimse için ağlamadımKalbim hiç bu kadar savunmasız olmadıHiç bir vedaya üzülmedimİlişkiler gelip geçiciydiTıpkı kelebek ömrü gibiArtık daha farklı...
Başladığı yerde, başladığı gibi bitmez hiç bir hikaye. Arada yaşanmış olan hiç birşeyi silemez yada yaşanmamış gibi davranamazsın. Aynı şekilde, bittiği anı da unutmam ben.....